Uit elke brief voor nu wordt een citaat gepubliceerd, met vermelding van de voornaam of aanspreking van de overledene.

Une citation est extraite de chaque lettre pour maintenant pour être publiée, avec la mention du prénom ou l'appellation du défunt.

From all our ‘letters for now’ we publish a quote, anonymously. We only state the dead person’s name or the name this person was known by.

Alles wat ik dacht te weten, voelen, zijn - was niet meer, net als jullie. Jullie afgeven voelde alsof ik werd uitgebeend. Razendsnel opengesneden en meedogenloos van al mijn organen ontdaan. Terug opgevuld met ontzetting, verdriet en veel leegte.

Soms overvalt de zwaarte me, maar mijn eigen veerkracht verwonderd me vaak.

Ik vertrouw het leven voor geen haar. Zoveel verlies wil ik niet meer meemaken, maar ik besef dat controle een illusie is.

(uit: brief aan lieve papa en Lien)

Ik hoor je gedachten en flarden van je stem. Ik voel je warmte en je tederheid in tal van muziekstukken met saxofoon.

De puurheid van jouw kracht is als een deken van warme troost over de dagen. Tranen komen moeilijk...

(uit: brief aan Tom) 

Ik mis mijn vriendin in jou.

Mijn familie in jou.

Mijn maatje dat me door en door kende, van toen tot je stierf.
Je was me in zoveel dingen voor. Je koos, ondanks alles, vaak de positieve kant. Tot vandaag blijf je een voorbeeld voor me. Ik herken mezelf in de dingen waar jij tegenaan liep, alsof jij me nog steeds een spiegel voorhoudt.
Soms voel ik dat ik wil leven voor twee - voor jou én voor mij.

We kunnen niet genoeg dansen. Niet genoeg leven.

Dat besef ik dankzij jou.

(uit: brief aan lieve Ines, lieve zussie)

We zoeken en vinden soms niet... jouw naam blijft onze wegwijs. Je leeft verder bij ons en in ons. Jouw kracht duwt ons verder. Je blijft de schitterende parel aan onze gezinsketting.

We staan met onze blote voetjes in onze gevoelens. De dood heeft ons geleerd om naar binnen te kijken.

De dood heeft onze emoties vrij spel gegeven.

Waardoor onze ketting mooi aansluit om jouw parel te dragen.

(uit: brief aan Elias, mijn zoon)

De tijd tikt verder, ik wandel verder, ik doe de dingen die ik altijd heb gedaan, maar er gaat geen dag voorbij zonder dat ik aan je denk. Er is altijd wel iet dat mij aan jou doet denken, iets grappigs of iets verdrietigs zoals het tafeleel van de oude man in de rolstoel tijdens mijn wandeling.

Mama en ik proberen troost te putten uit de gedachte dat je nu over je lijden heen bent, dat je niet langere wordt gekweld door herinneringen aan een ongelukkige jeugd en in de laatste paar jaren van jouw leven door de gevolgen van het herseninfarct. Ik hoop dat de zon in het hiernamaals voor je zal schijnen, dat je er de innerlijke rust hebt gevonden waar je in het aardse leven naar op zoek was.

(uit: brief aan lieve paatje)

Al 12 jaar ben je niet meer bij me, om me te troosten, mij te beroeren, trots op mij te zijn, mij te verwennen en met mij te lachen. Maar toch, de hoeveelheid liefde en vertrouwen die jij mij gegeven hebt, daar kan ik nog lang op leven.

(uit: brief aan lieve mama)

Ik heb nooit de kans gekregen om te zeggen dat ik van je hield. Je was altijd in mijn gedachten ook zelfs voor dat ik je had ontmoet. Toen ik te weten kwam dat mijn opa toch niet mijn biologische opa was, was ik in volle moed en heel verrast om jou te ontmoeten.

(uit: brief aan mijn liefste opa)

Gelukkig is de donkere periode al even achter de rug.

Deniz is 14, hoe groter hij wordt, hoe meer ik jou zie in hem. Ik vertel hem dat ook. Hij wordt blij als andere mensen zeggen dat hij op jou lijkt.

Je had gezegd dat je hem graag zou zien opgroeien, maar het mocht niet zijn. Ik heb mijn belofte gehouden, Ferhat.

(uit: brief aan liefste Ferhat)

Ik voel geen band met jou en zou dit toch wel graag anders hebben.

Ik geloof dat als er iemand overlijdt, die je gekend hebt je nog connectie kan voelen, en de overledene verder in je kan leven. Ik heb geen herinneringen aan jou, jij bent voor mij nog steeds een vreemde, jij hebt voor mij nooit bestaan.

Ik doe je denkelijk onrecht aan om je geen plaats te geven in mijn leven. Ik zou het anders willen, maar weet niet hoe ik dat kan doen. Je blijft voor mij de grote afwezige.

Wat jou betreft, ervaar ik eigenlijk een grote leegte. 

Ik zou jou graag een plaats geven, ik zou jou graag willen zien, ik zou jou graag gekend hebben. 

(uit: brief aan vake)

Urenlang praatten we in de kleine kamer die we deelden. We waren elkaars steun.

Ik kom dikwijls voorbij het huis waar je woonde en kijk dan telkens naar boven.
Het doet goed te zien dat jouw plekje bewoond wordt.

Maar weet je broer, jij stapte dan wel uit het leven, maar uit mijn hart kan jij nooit stappen. Daarvoor gaf je mij te veel. Ik draag je mee met een lach en een traan tot wij elkaar later terug ontmoeten.

Jouw warme steun en liefde omhullen me nog elke dag. 

(uit: brief aan lieve broer, lieve jij)

Vreemd hoe gemis erger wordt. 

Is het dan vreemd dat ik nu pas kan huilen?

Wat me wel troost, is het idee dat jij nu 'sterrenstof' bent. Jouw atomen zijn opgenomen in een groot geheel. En daar kom ik je misschien wel tegen.

(uit: brief aan papa)

Hoe vertel je iemand van wie je houdt dat je kerst haat?

Dat je geen lichtjes wil, ze doorbreken nooit het duister dat er is sinds je ging.

Hoe vertel ik dat na al die jaren ik nog steeds dat kleine kind ben dat geen cadeautjes wil? Gewoon een veilige haven om thuis te komen zoals bij jou.

(uit: brief aan mam)

Er gaat niets van mijn broers verloren...

Levendig en bruisend kom ik ze weer tegen.

(uit: brief aan mijn broers)

Ik mis mijn mama die ik 4 jaar terug ben verloren.

(uit: brief aan Mommy)

Jij was zo gelukkig of zo hebben wij dat toch ervaren. Nooit heb ik enig vermoeden gehad dat er achter die schaterlach donkere gedachten zaten. Wat heb ik me daar in vergist. 

Wat missen we je ongelofelijk hard. Elke dag staat in het teken van jou. Jouw naam wordt elke dag vernoemd.

Als ik nu ergens een vlinder zie, denk ik steeds aan jou. Spreid je vleugels nu maar en vlieg voor altijd als een vlinder met ons mee.

(uit: brief aan lieve, lieve Margot)

Je grote gevulde boekenkast zie ik nog in gedachten, ook al werd dit inmiddels leeg gemaakt, de inhoud uitgedeeld of opgeslagen.

Je hield zo van lezen én van bloemen.

Je leeft verder in je zoon en in je kleinkinderen en ook in mijn gedachten.

(uit: brief aan lieve Susanne)

Ik denk aan jou, echt elke dag.

Soms kijk ik naar de sterren dan fluister ik zacht: "Ik hou van jou."

(uit: brief aan lieve opa)

Ik heb u een paar jaar geleden al willen schrijven, maar ik kon het niet. Het ging te moeilijk. Misschien ook omdat ik er toen zelf nog zo mee worstelde dat mijn leven niet loopt volgens de gebaande wegen.

De moeilijkste dingen in het leven zijn om mensen die ge graag ziet en die u graag gelukkig zien verdriet te doen omdat het gewoon heel moeilijk gaat. Ik denk dat wij zo dicht bij elkaar stonden dat het nooit gelukt is om dat te zeggen. Voor die momenten waren er de knuffels die de woorden overbruggen. Ik mis die warmte van uw lijf, van het tegen de boezem gedrukt te worden. Ik mis u.

De oprechte interesse in andere mensen, het graag zijn met andere mensen, de existentiële vragen rond het leven en de dood - in de gesprekken die ik doe denk ik vaak aan u. Ge zijt nooit ver weg.

Uw warmte en liefde draag ik heel mijn leven mee. 

(uit: brief aan liefste bomma)

Het is tijd dat ik je naar de overkant laat vertrekken. Het is tijd dat ik je loslaat. Het is tijd voor rust, sereniteit en levenskracht. Je bent voor altijd in mijn hart!

(uit: brief aan lieve bolle)

Ik weet niet of je ooit hebt beseft wat een prachtig voorbeeld je voor ons was. 

Je gaf ons levenswijsheid, maar vooral: nooit opgeven

(uit: brief aan lieve papa)

Nu heb ik geen ouders meer. Ik ben fier op jullie. Bedankt om mij zo mooie waarden mee te geven in het leven.

Mijn geluk was jullie geluk.

Dat ik op mijn 50 ste verjaardag nog een huwelijksaanzoek zou doen, dat had je zelf ook niet verwacht.

Dat we een maand geleden nog samen op de dansvloer zouden staan op het huwelijksfeest, daar ben ik zeer dankbaar voor.

De laatste dag besefte je het, bedankt voor alles zei je aan ons, ik heb niemand gekwetst, het leven was mooi geweest... 

(uit: brief aan papa)

Julie worden gemist en wat is er nood aan troost.

Knuffel, babbel, kus, kwispel.

We should meet in another life.

We should meet in the air.

Me and you.

(uit: brief aan papa, mama, en Jitske)

Ik deed wat ik kon voor jou, soms zelfs tot een punt waar ik dacht ik kan niet meer... maar we sloegen ons er altijd weer door. Ik voel mij zo eenzaam en alleen... en ik kon je dat vertellen, jij begreep mij.

Elke dag vraag ik me af of ik genoeg voor je gedaan heb, of ik het anders moest gedaan hebben, ik weet het niet, ik zal altijd met het schuldgevoel blijven zitten dat je laatste levensjaar een heel ongelukkige tijd was.

(uit: brief aan papa)

Ik werd jouw blik op de wereld van een jong meisje door de brieven die we naar elkaar begonnen te schrijven, jouw uitlaatklep over de dingen waar je mee worstelde. 

Zelfs al kenden we elkaar kort, maar jij bracht iets bij mij teweeg. Nog steeds. 

Zo anders dan toen weet ik nu dat verdriet zijn eigen weg gaat en soms op je schouder tikt als je het niet verwacht.

Ik probeer dat ook zo uit te dragen naar anderen.

(uit: brief aan Ann)

Ik hoop dat je nu gelukkig bent, op die plek die niemand kent!

Ik hoor je stem, ik zie je lach, waar is die al die tijd gebleven?

Steeds een beetje verder ben je nu weg van mij, ik draag je in mijn hart, denk elke dag aan jou, omdat ik jou zo verschrikkelijk mis!

(uit: brief aan topkerel, lieve broer)

Je hebt niet geleden en zoals je zelf zei: als je dood bent weet je het toch niet. Toch is de klap traumatisch voor ons gezin geweest. Je werd doodgezwegen thuis en op alle 1 november's als de familie samen komt. 

Ik zat heel diep na je dood, maar Mia was de redding.

Je zit in mijn hart broer en je reed al meer dan een miljoen km's mee naast mij op de passagiersstoel. Soms zie ik je daar zitten en praten we?

Ik voel je het dichtst in de pure, wilde natuur en deel die mooie momenten met jou. Op die momenten heb ik rust in mijn hoofd en hoef ik niet 'te vluchten' voor een rouwproces.

Zolang ik aan je denk zal je verder blijven leven want ik heb nog steeds een broer die verder leeft in mijn hart.

Verliezen wat je graag ziet doet altijd pijn.

(uit: brief aan Frederiek, Fred, Fré mijn kleine broer)

Er zijn momenten dat het me plots overvalt dat het echt is. Afscheid nemen van jou was intens. 

Ik vraag me af waar je bent. Soms denk ik, hoop ik dat er een leven is na de dood.

Ik hou je dichtbij door tegen je te praten, tegen jou goedemorgen en slaapwel te zeggen, te delen over dagdagelijkse dingen.

Jouw afscheid bracht ons hele gezin dichter bij elkaar. 

Ik vind het gemakkelijker om trouw te zijn aan mezelf en grenzen te voelen en daarover te communiceren.
Ik ben mezelf.

Je mag ook op je beide oren slapen. We dragen samen zorg voor mama!

(uit: brief aan papa)

We zijn je niet in 1 klap verloren, maar stukje voor stukje moesten we je loslaten.
Ik wil je nog zoveel zeggen, maar woorden schieten tekort.

Dankjewel dat je in stilte nog zoveel zegt.

Jouw liefde blijft mijn kompas in alles wat ik doe.

(uit: brief aan liefste meme)

"Zij gaat een wereldreiziger worden", zei hij. In de jaren die volgden bleek hij gelijk te hebben.

Maar als ik dan weer foto's van je ontvang met de mooiste natuur en al het water om je heen waar je naar hartenlust kan duiken en surfen, dan zie ik een gelukkige dochter met een ongelofelijke mooie glimlach en met ogen die glinsteren.

(uit: brief aan allerliefste dochter, Inès, (Nes, Mie, want zoveel bijnamen heb je)

Jij was een fundering, zoals een huis. Het huis dat je solide bij elkaar hield, ondanks je eigen moeilijkheden.

Je verdween, de fundering verdween, ik verdween een groot stuk mee.

Ik heb veel angsten overwonnen, sta waar ik wil staan en herken zoveel van jou in mezelf.

Toen ik je verloor en achterbleef met 100 vragen en niemand mij kon of leek te helpen, beloofde ik dat ik dat nooit meer wou meemaken. 

(uit: brief aan liefste opa)

... jij niet, jij leefde naar jouw talenten en kansen. Lachen, dansen, vrolijk, strijdlustig (soms ook zelf radicaal in vriendschappen maar altijd bereid tot dialoog als dat mogelijk was).

Jij ging vooruit. Dat bewonder ik in jou. 
Ik wil nog zoveel met je bespreken. Het is alsof onze vriendschap na je dood pas echt helemaal ontwikkelt. 

Ik moet mezelf nog leren vergeven of kan ik het nooit aanvaarden dat je nu al weg bent.

Maar ik moet leven. Jij moedigt ons aan met je luid enthousiasme.

(uit: brief aan liefste Eveline)

Sommige mensen wandelen zomaar je leven binnen, 

heel zachtjes, bijna ongemerkt,

en voor je het weet, hebben ze een plek gevonden...

tussen de dagen, in je huis, in je hart.

Langzaam worden ze familie,

deel van je bestaan,

van elk verjaardagsfeest, elke nieuwe stap,

elk lachje, elke traan.

(uit: brief aan mijn lieveling, mijn maatje)

We hebben samen zoveel meegemaakt, zoveel mooie herinneringen... maar spijtig genoeg ook minder mooie...

We hoefden niet veel te vertellen om mekaar te begrijpen, we kenden mekaar door en door.... we zochten troost bij elkaar, ik voelde me veilig bij jou...

Ik hoop dat ik de kracht vind om de draad opnieuw op te nemen.

(uit: brief aan allerallerliefste moeketje)

Ik ben dankbaar dat ik bij je was, dat we samen waren, dat je me zei: "Ik zie je graag!", dat ik je hand kon vasthouden, je laatste zucht kon horen, voelen en ervaren, het was hard.

Alles gaat door en het is verdomme moeilijk om het alleen te moeten doen.

Ik ben dankbaar voor onze mooie momenten samen.

(uit: brief aan lieve mama)

Wat was het lekker warm op je schoot en tussen je armen. Ik was nog klein, maar jij zag mij. Het doelloos kleuren om nooit te vergeten, het werd een moment van liefdevol samen...
Als klein meid kon ik het niet vatten dat ik jou nooit meer zou zien...
Jij die me zag is verdwenen.

(uit: brief aan lieve, warme nonkel)

Al zoveel jaren dat wij allemaal veel verdriet hebben dat je de levensloop van je kinderen moet missen, de geboorte van je 3 kleinkinderen. 
Ik was verteerd door verdriet omdat ik een schuldgevoel had omdat we steeds ergernis bij elkaar opriepen en ons niet meer konden openstellen voor elkaar.

Ik hoorde dat je me graag zag, zo erg dat ik dat niet kon voelen.

(uit: brief aan beste Luc)